غزل مناجاتی اول مجلس، مدح و شهادت سیدالشهدا علیهالسلام
بخت از خـواب پا نخـواهد شد دوست از ما رضا نخواهد شد تا که در اشک غوطهور نشویم وصـل او رزق ما نخـواهد شد دست تا روی چـشـم ما نکـشـد روزی مـا بُـکـا نـخـواهـد شـد چون که اَمر امام معصوم است در تـبـاکـی ریـا نـخـواهـد شـد تا قـیـامـت اگـرچه گـریه کـنیم حـقِّ داغــش اَدا نـخـواهـد شـد مـا بـرای حـسـیـن مـیمـیـریـم مـرد حرفـش دوتـا نخواهد شد مـا نبـاشـیـم دیـگـران هـسـتـنـد خلوت، این روضهها نخواهد شد کارِ آنکسکه شاه هر دو سَراست لَـنـگِ اَمـثـالِ مـا نـخـواهـد شد بـی دمِ عــیــســویِ تُــربـت او هـیـچ دردی دوا نـخـواهـد شـد هـیـچ روزی شـبـیـه عـاشـورا هـیـچ جا کـربـلا نـخـواهـد شد هیچکس جز حسین لحظۀ دفـن کـفـنـش بــوریـا نـخـواهـد شـد |